WEBVTT

1
00:00:23.790 --> 00:00:25.350
Ja sam dijete Srebrenice.

2
00:00:31.230 --> 00:00:33.750
Juli 1995.

3
00:00:37.530 --> 00:00:39.030
Nikad ga neću zaboraviti.

4
00:00:41.850 --> 00:00:43.170
Bilo mi je 5 godina.

5
00:00:48.450 --> 00:00:51.330
Još uvijek mi odzvanjaju krici iz fabrike.

6
00:00:54.570 --> 00:01:00.570
Tada nisam znala njihovo značenje i šta je uzrok, ali danas znam.

7
00:01:04.410 --> 00:01:06.030
Znam i ne zaboravljam.

8
00:01:10.350 --> 00:01:15.210
Iz Potočara sam s mlađom sestrom u pratnji majke prebačena u Kladanj.

9
00:01:18.690 --> 00:01:20.850
S babom sam se rastala u Srebrenici.

10
00:01:25.710 --> 00:01:26.910
Zagrlio je nas dvije.

11
00:01:29.490 --> 00:01:30.510
Dugo nas je grlio.

12
00:01:32.910 --> 00:01:40.410
Majci je rekao: "Čuvaj ih, da budu dobre.

13
00:01:40.470 --> 00:01:46.530
" To su mu bile zadnje riječi.

14
00:01:52.530 --> 00:01:54.750
Okretao se nekoliko puta da nas vidi.

15
00:01:55.830 --> 00:01:56.550
Mahao je.

16
00:01:57.870 --> 00:01:59.190
I mi smo njemu mahale.

17
00:02:03.210 --> 00:02:05.670
Babo je otišao i više se nije vratio.

18
00:02:08.550 --> 00:02:09.450
Čekale smo ga.

19
00:02:10.650 --> 00:02:13.830
Svaki dan poslije jula 1995.

20
00:02:13.950 --> 00:02:14.670
smo ga čekale.

21
00:02:16.890 --> 00:02:17.790
Nadale smo se.

22
00:02:20.130 --> 00:02:25.470
Kako je vrijeme prolazilo, majka je sve rjeđe govorila da će se vratiti.

23
00:02:28.110 --> 00:02:35.070
I tako, dan za danom, majka je sve češće plakala, a mi. ..

24
00:02:35.250 --> 00:02:37.050
mi smo šutjele i gledale.

25
00:02:42.390 --> 00:02:44.490
Krećem u prvi razred osnovne škole.

26
00:02:46.890 --> 00:02:47.670
Babe nema.

27
00:02:51.030 --> 00:02:56.250
Gledam drugu djecu kako ih otac i majka dovode za prvi dan škole.

28
00:02:58.470 --> 00:03:03.030
Gledam ih i razmišljam kako bi moj babo bio sretan i ponosan.

29
00:03:07.770 --> 00:03:12.690
Mene je moj babo vodio u školu taj dan, iako ga nije bilo.

30
00:03:15.810 --> 00:03:22.110
Za jednu ruku me je držala majka, a ja sam drugom držala babu.

31
00:03:27.390 --> 00:03:28.110
Tu je negdje.

32
00:03:30.690 --> 00:03:31.290
Gleda me.

33
00:03:33.210 --> 00:03:34.290
Hoću to da znate.

34
00:03:38.250 --> 00:03:47.610
Tako, dan za danom, uspjeh, pad, mnogobrojna takmičenja, sjajni rezultati.

35
00:03:49.650 --> 00:03:51.930
Ali radost je bila nepotpuna.

36
00:03:55.830 --> 00:04:00.090
Sestra i ja smo znale da je emanet od babe ovaj život.

37
00:04:02.010 --> 00:04:04.170
Njemu smo posvetile sve što smo radile.

38
00:04:06.990 --> 00:04:09.630
Majka je činila sve da nam ništa ne fali.

39
00:04:15.750 --> 00:04:17.010
Završila sam fakultet.

40
00:04:19.830 --> 00:04:21.150
Zlatna studentica.

41
00:04:23.550 --> 00:04:24.630
Doktorirala sam.

42
00:04:26.850 --> 00:04:27.990
Moja seka također.

43
00:04:29.790 --> 00:04:30.450
Pratila me.

44
00:04:38.130 --> 00:04:39.750
Sad sam doktor nauka.

45
00:04:40.770 --> 00:04:43.530
Majkin i babin doktor nauka.

46
00:04:46.890 --> 00:04:50.070
Majka je ispunila emanet babinih posljednjih riječi.

47
00:04:52.170 --> 00:04:53.310
Sačuvala nas je.

48
00:04:57.090 --> 00:04:59.250
A ja se nadam da sam i ja ispunila.

49
00:05:03.750 --> 00:05:04.470
Trudim se.

50
00:05:06.990 --> 00:05:10.830
Svaki dan se trudim da budem dobra.

51
00:05:15.690 --> 00:05:16.830
Mi se samo nadamo.

52
00:05:18.390 --> 00:05:23.610
Nadamo se da će nas jedan dan nazvati i reći: "Našli smo vas.

53
00:05:23.730 --> 00:05:29.730
" Identifikovali smo od vašeg babe samo jednu kost.

54
00:05:33.270 --> 00:05:36.330
Pa da je spustimo u svetu zemlju Potočara.

55
00:05:40.290 --> 00:05:43.950
E, šta bih dala da znam gdje ti je mezar, babo moj.

56
00:05:46.110 --> 00:05:47.430
Da ti mogu doći.

57
00:05:48.690 --> 00:05:49.950
Da se ispričamo.

58
00:05:55.410 --> 00:05:56.670
Vrijeme se odmotava.

59
00:06:00.510 --> 00:06:04.050
Mi se nadamo ponovnom susretu sa našim najmilijima.

60
00:06:06.330 --> 00:06:07.770
I nikoga ne mrzimo.

61
00:06:11.310 --> 00:06:23.130
Samo se nadamo da ćemo se svi naći na mjestu gdje nema mržnje, nema boli, nema
patnje.